Μιλώντας για τη νοηματική της αγάπης…

Αυτά τα μάτια… αυτά τα μάτια που είναι πάντα εκεί για μένα! Που μιλούν τη νοηματική της αγάπης… Που δεν διεκδικούν παρά μόνο χαρίζουν… Αυτά τα μάτια που πάντα περιμένουν…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Άνθρωποι & ζώα, είμαστε πλασμένοι από το ίδιο υλικό

Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να θεωρώ, τελείως αυτονόητο, ότι τα ζώα ήταν άτομα που έπρεπε να χαιρετήσω, να προσεγγίσω και να επικοινωνήσω, να γνωριστούμε δηλαδή καλύτερα, όπως και με τους ανθρώπους, αλλά πρέπει να ήμουν κάτω των 2 ετών. Ποτέ δεν «έγραψε» μέσα μου η πληροφορία κάποιων μεγαλυτέρων ότι «είναι βρώμικα» ή ότι «θα αρρωστήσω» αν τα πιάνω. Άγγιζα όποιο από αυτά μου το επέτρεπε. Τα τάιζα αν μπορούσα, τα έπαιζα και καμιά φορά, αν το απαιτούσε η περίσταση, έκανα και τις κηδείες τους (έντομα, ποντικάκια, πουλιά κτλ.)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μία «Lady» ή έναν «αλήτη;»

Είναι γνωστό πως τα ζώα δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δεν μπορούν να απαιτήσουν μια καλύτερη ζωή. Ζώα που αισθάνονται, σκέφτονται, κρίνουν, συγχωρούν, θυμούνται, αγαπούν και έχουν εντέλει και συνείδηση. Τα κείμενα που ακολουθούν μια δημόσια συνηγορία για τα πλάσματα αυτά από ανθρώπους που υπηρετούν χρόνια τώρα την Τέχνη και προάγουν τον πολιτισμό. Δοκίμια για την αληθινή αγάπη που σε ταξιδεύουν!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ